Przejdź do treści
Lektum
♡ Moja biblioteczka

Quiz · poziom trudny

„Cukierku, ty łobuzie!” — quiz trudny

12 pytań, w których połączysz wydarzenia i spojrzysz na przygody Cukierka oczami różnych bohaterów.

Lektura
Waldemar Cichoń
O czym?
Fakty i wnioski
Pytania
12 × A–D
Poziom
Trudny

Quiz trudny — 12 pytań A–D

Każde pytanie ma tylko jedną poprawną odpowiedź. Po zakończeniu obejrzyj objaśnienia, także wtedy, gdy uzyskasz pełny wynik.

1. Które zdanie Cukierek mógłby prawdziwie powiedzieć o podróży na trening Marcela?

2. Która para wydarzeń została podana w kolejności zgodnej z książką?

3. Który szczegół pokazuje, że tata naprawdę przejął się zniknięciem Cukierka?

4. Marcel otrzymuje dobrą ocenę za wiersz o Cukierku. Co można stwierdzić na pewno?

5. Co łączy przygodę Cukierka z torbą hokejową i z choinką?

6. Dlaczego historia z weterynarzem wygląda inaczej dla Cukierka i dla dorosłych?

7. Jak najtrafniej opisać uczucia Cukierka i mamy w historii o swetrze?

8. Które zdanie opisuje wydarzenie z książki, ale nie przypisuje kotu wymyślonego zamiaru?

9. Które zachowanie pokazuje, że Cukierek po nadepnięciu na ogon poczuł się lepiej?

10. Cukierek podczas urodzin Marcela chowa się przed gośćmi. Co jest najmocniejszym dowodem, że przyjęcie go zmęczyło?

11. Które zdanie prawidłowo opisuje początek i koniec pierwszego tomu?

12. Dlaczego opowieść Cukierka bywa zabawna dla czytelnika?

Jak poradzić sobie z trudniejszym pytaniem?

Na tym poziomie nie wystarczy rozpoznać imię kota albo wskazać miejsce przygody. Trzeba czasem zestawić dwa zdarzenia, znaleźć szczegół potwierdzający odpowiedź lub wyobrazić sobie, jak tę samą sytuację widzi inny bohater. Wystarczy czytać uważnie, myśleć i przypominać sobie przygody z pierwszego tomu książki Waldemara Cichonia. Każde pytanie ma cztery odpowiedzi, lecz tylko jedna z nich w pełni pasuje do treści.

Jeżeli dłuższe zdanie sprawia ci kłopot, poproś kogoś o przeczytanie go na głos. Odpowiedź wybierz samodzielnie. Możesz podzielić pytanie na dwie części, a jeśli masz ochotę na dodatkowe wyzwanie, wyjaśnij, dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują. Nie ma ograniczenia czasu i nie musisz klikać szybko. Po naciśnięciu przycisku „Sprawdź odpowiedzi” zobaczysz wynik i wyjaśnienia.

Szczególnie zwracaj uwagę na wyrazy „na pewno”, „najlepiej”, „przyczyna”, „skutek” i „dowód”. „Na pewno” oznacza, że odpowiedź powinna wynikać z książki, a nie być tylko zgadywaniem. „Dowód” to szczegół, który pomaga potwierdzić nasze zdanie. „Przyczyna” mówi, dlaczego coś się stało, a „skutek” — co wydarzyło się potem. Kiedy zgubisz wątek, przypomnij sobie konkretne opowiadanie i odczytaj pytanie jeszcze raz.

Wszystkie pytania dotyczą przygód opisanych w tej książce. Zwracaj uwagę na to, skąd wzięła się psota, czego nie zauważył kot, co poczuli domownicy i jak to wszystko łączy się w jedną opowieść o wspólnym życiu ze zwierzęciem.

Klucz: zobacz go po rozwiązaniu

Możesz sprawdzić, czy twoja odpowiedź była oparta na tekście, czy tylko brzmiała prawdopodobnie. Każde wyjaśnienie dotyczy jednego pytania.

Pokaż odpowiedzi i wyjaśnienia do wszystkich 12 pytań
  1. Które zdanie Cukierek mógłby prawdziwie powiedzieć o podróży na trening Marcela?

    Odpowiedź D: Wszedłem do torby, zasnąłem i pojechałem na trening.

    Cukierek sam wszedł do torby ze sprzętem i w niej zasnął. Tata zabrał torbę na trening Marcela, nie wiedząc, że w środku śpi kot.

  2. Która para wydarzeń została podana w kolejności zgodnej z książką?

    Odpowiedź A: Najpierw ucieczka Cukierka, potem wizyta u weterynarza.

    Cukierek najpierw wymknął się z domu w opowiadaniu „Wielka ucieczka”. Dopiero później rodzina zabrała go do weterynarza.

  3. Który szczegół pokazuje, że tata naprawdę przejął się zniknięciem Cukierka?

    Odpowiedź C: Tata wyszedł na dwór i szukał Cukierka w okolicy.

    Po zniknięciu kota tata ruszył na poszukiwania. Takie działanie pokazuje troskę o Cukierka; nie czekał bezczynnie ani nie zostawił szukania innym.

  4. Marcel otrzymuje dobrą ocenę za wiersz o Cukierku. Co można stwierdzić na pewno?

    Odpowiedź B: Tata pomógł Marcelowi ułożyć wiersz o Cukierku.

    Marcel miał napisać wiersz do szkoły i zrobił to z pomocą taty. Cukierek był bohaterem wiersza, a nie jego autorem.

  5. Co łączy przygodę Cukierka z torbą hokejową i z choinką?

    Odpowiedź D: W obu ciekawość kota kończy się zaskoczeniem domowników.

    W pierwszej przygodzie Cukierek zasypia w torbie, która trafia na trening. W drugiej wspina się na choinkę. W obu przypadkach jego ciekawość zaskakuje rodzinę, choć wydarzenia kończą się inaczej.

  6. Dlaczego historia z weterynarzem wygląda inaczej dla Cukierka i dla dorosłych?

    Odpowiedź C: Kot boi się zabiegów, a dorośli chcą zadbać o jego zdrowie.

    Cukierek boi się nieznanych zabiegów w gabinecie. Dorośli wiedzą, że wizyta u weterynarza służy zdrowiu zwierzęcia.

  7. Jak najtrafniej opisać uczucia Cukierka i mamy w historii o swetrze?

    Odpowiedź D: Kot cieszył się zabawą, a mama martwiła się zniszczonym swetrem.

    Cukierek świetnie się bawił miękkim swetrem, ale mama była zdenerwowana, bo ubranie zostało uszkodzone. Każde z nich odbierało tę samą sytuację inaczej.

  8. Które zdanie opisuje wydarzenie z książki, ale nie przypisuje kotu wymyślonego zamiaru?

    Odpowiedź C: Kot przewrócił choinkę podczas wspinania się do gwiazdy.

    Cukierek próbował dostać się do gwiazdy na czubku choinki i przewrócił drzewko. W pozostałych zdaniach dopisano mu zamiary, których książka nie potwierdza.

  9. Które zachowanie pokazuje, że Cukierek po nadepnięciu na ogon poczuł się lepiej?

    Odpowiedź D: Na zapach ryby wyszedł z kryjówki i poruszał się jak zwykle.

    Po przykrym wypadku Cukierek ukrywał się pod komodą. Gdy poczuł zapach ryby, wyszedł i poruszał się normalnie, co wskazuje na poprawę jego samopoczucia.

  10. Cukierek podczas urodzin Marcela chowa się przed gośćmi. Co jest najmocniejszym dowodem, że przyjęcie go zmęczyło?

    Odpowiedź B: Po wyjściu gości kot wreszcie odpoczywa w swoim koszyku.

    Gdy urodzinowi goście wychodzą, Cukierek odpoczywa i zasypia w koszyku. Ten szczegół najlepiej świadczy o zmęczeniu po przyjęciu.

  11. Które zdanie prawidłowo opisuje początek i koniec pierwszego tomu?

    Odpowiedź C: Na początku zmienia dom, a na końcu jest na urodzinach Marcela.

    Tom zaczyna się opowiadaniem „Przeprowadzka”, w którym kot trafia do rodziny Marcela, a kończy historią urodzin chłopca.

  12. Dlaczego opowieść Cukierka bywa zabawna dla czytelnika?

    Odpowiedź B: Bo kot traktuje psoty jak przygody, a ludzie widzą też ich kłopotliwe skutki.

    Kot opowiada o swoich zabawach i odkryciach, a czytelnik widzi również, jakie kłopoty sprawiają one rodzinie. Ta różnica spojrzeń buduje humor.

Jedno zdarzenie, dwa spojrzenia — Cukierek i domownicy

Kiedy opowiadamy historię, zwykle mówimy o tym, co widzieliśmy i co nam się wydawało. Cukierek robi dokładnie to samo. Kot podchodzi do nowych przedmiotów z ciekawością i nie rozumie wielu ludzkich zakazów. Kiedy widzi puszysty sweter, może traktować go jak coś do upolowania. Dla mamy nie jest to zabawka, lecz nowe ubranie, o które dba. Oba spojrzenia odnoszą się do tej samej rzeczy. Jedno pomaga nam zrozumieć zachowanie kota, drugie — zdenerwowanie mamy. W dobrym opisie przygody warto pomieścić oba głosy, a nie wybierać tylko ulubioną stronę.

Podobną różnicę widać podczas wizyty u weterynarza. Cukierek nie ma ochoty wyjść z kryjówki i broni się w gabinecie. Dla niego jest to przykra przygoda. Tata natomiast wie, że opieka nad zwierzęciem wymaga badań i szczepień. Gdy próbujesz odpowiedzieć na pytanie o tę scenę, nie musisz wybierać pomiędzy zdaniem „Kot się bał” a zdaniem „Tata się troszczył”. Oba zdania mogą być prawdziwe. W quizie szukaj odpowiedzi, która łączy je bez przekręcania wydarzeń.

Podczas urodzin Marcela sytuacja też wygląda inaczej zależnie od tego, kto ją opisuje. Goście przychodzą na przyjęcie i chcą zobaczyć kota. Dla dzieci jest to atrakcja. Dla Cukierka nadmiar zainteresowania staje się męczący. To ważna wskazówka w prawdziwym życiu: nawet jeśli ktoś bardzo lubi zwierzę, nie może zakładać, że zwierzę chce przez cały czas się bawić. Kot pokazuje swoje potrzeby zachowaniem. Kiedy się chowa, należy pozwolić mu odpocząć. W ten sposób książka uczy zauważać więcej niż tylko własną radość.

Spróbuj opisać jedną scenę najpierw z perspektywy kota, potem z perspektywy mamy, taty lub Marcela. W pierwszej wersji zapisz, co zainteresowało Cukierka. W drugiej — co musiał zrobić człowiek, gdy kot zakończył zabawę. Nie dopisuj nowych przygód. Korzystaj z tych, które naprawdę są w książce: sweter, choinka, torba lub urodziny. Jeśli zdania brzmią zupełnie inaczej, to dobrze: właśnie zobaczyłeś, dlaczego jedna historia może budzić różne uczucia.

Fakt czy domysł? Jak nie dopowiadać Cukierkowi zamiarów

Faktem nazywamy to, co wiadomo z opowiadania. Na przykład: Cukierek ukrył się w torbie ze sprzętem i pojechał na trening Marcela. Domysł to zdanie o tym, czego nie wiemy na pewno, na przykład że kot chciał specjalnie przeszkodzić podczas treningu. Taką myśl można sobie wyobrazić, ale nie wolno przedstawiać jej jako pewnego wydarzenia. Kiedy pytanie zaczyna się od słów „co wydarzyło się naprawdę?”, szukaj czynności i zdarzeń, a nie wymyślonych planów bohatera.

Opowiadanie o choinkę łatwo pomylić z historią o celowym psuciu świąt. Książka pokazuje kota, który zaciekawił się dekoracjami, próbował dosięgnąć ozdoby i przewrócił drzewko. Nie wynika z tego, że chciał popsuć rodzinie Wigilię. Rozróżnienie nie oznacza usprawiedliwiania każdej szkody. Można jednocześnie powiedzieć, że Cukierek nie przewidział skutków i że domownicy musieli ponieść trud ich naprawienia. To zdanie jest dokładniejsze niż oskarżenie kota o złośliwość.

Gdy czytasz w quizie cztery odpowiedzi, zwróć uwagę na słowa „zawsze”, „na pewno”, „specjalnie” albo „nigdy”. Czasem takie określenia zmieniają sens całego zdania. Jeśli w książce kot schował się w torbie, możesz bez wahania to potwierdzić. Jeśli odpowiedź mówi, że ukrył się tam, bo znał godzinę treningu i chciał wszystkich oszukać, pojawia się nowy, niepotwierdzony plan. Dobre rozumienie tekstu polega także na tym, by umieć powiedzieć: „tego akurat nie wiemy”.

Wypróbuj małe ćwiczenie: zapisz trzy krótkie zdania. Pierwsze niech zawiera samo wydarzenie, na przykład „Cukierek schował się za szafą”. Drugie niech dotyczy możliwego uczucia: „Kot mógł być zmęczony”. Trzecie niech będzie domysłem, którego nie można potwierdzić: „Kot chciał, żeby przyjęcie skończyło się od razu”. Następnie zaznacz, które zdanie jest pewną informacją, które ostrożnym wnioskiem, a które tylko pomysłem. To bardzo dobry trening przed pytaniami, które brzmią podobnie, ale wymagają innej pewności.

Od przyczyny do skutku — jak układać łańcuch wydarzeń

Przygody Cukierka są pełne małych wydarzeń, które prowadzą do następnych. Kot ukrywa się w torbie ze sprzętem. Torba jedzie na trening. W ten sposób kot niespodziewanie znajduje się na lodowisku. To trzy kroki, które można połączyć strzałkami. Najpierw zapisz powód, potem zdarzenie, a na końcu wynik. Nie mieszaj do tego choinki czy wizyty u lekarza. Nawet jeśli wszystkie historie dotyczą Cukierka, nie tworzą jednego wielkiego łańcucha przyczyn.

W „Wielkiej ucieczce” ważne jest odróżnienie pomysłu kota od reakcji rodziny. Cukierek chce wyjść i wykorzystuje okazję, gdy drzwi się otwierają. Potem domownicy odkrywają jego nieobecność i zaczynają się martwić. Rodzina nie szuka kota dlatego, że planuje zwykły spacer, lecz dlatego, że zwierzę zniknęło. W pytaniu wybierz odpowiedź, która odpowiada na konkretne „dlaczego?”. Zdarzenie, które rzeczywiście wystąpiło w tym samym opowiadaniu, wcale nie musi być przyczyną tego, o co cię zapytano.

Kolejny przykład to choinka. Dorośli przygotowują dom na święta. Kot zauważa nowe ozdoby, próbuje dostać się do gwiazdy na czubku i przewraca drzewko. Tata z Marcelem muszą kupić drugie. Jeśli masz wybrać skutek kociej zabawy, sprawdź, czy opis dotyczy tego właśnie opowiadania. Zmiana swetra u krawcowej jest skutkiem innej przygody. Takie pomyłki łatwo popełnić, gdy pamiętamy tylko to, że kot coś zepsuł.

Do zeszytu możesz narysować trzy pudełka: „Co było najpierw?”, „Co zrobił bohater?”, „Co się stało potem?”. Wypełnij je dla przygody z torbą, swetrem albo choinką. Następnie zamień kolejność dwóch pól i przeczytaj powstałą historię. Czy nadal ma sens? Zwykle nie. Właśnie dlatego plan wydarzeń jest ważny: pozwala zrozumieć nie tylko co się stało, ale także skąd wzięły się następne sytuacje. Jeśli umiesz poprawić błędny porządek, lepiej rozumiesz książkę.

Porównaj dwie przygody, nie mieszając ich szczegółów

Porównanie zaczyna się od pytania: co jest podobne, a co inne? W przygodzie z torbą i w przygodzie z choinką wspólna jest ciekawość Cukierka. Różne są jednak miejsca i wyniki. Kot ukryty w torbie jedzie na trening, a kot wspinający się po drzewku doprowadza do jego przewrócenia. Jeśli zapamiętasz tylko wspólne słowo „psota”, możesz pomylić opowiadania. Jeśli zapamiętasz parę „ciekawość — inny skutek”, łatwiej wybierzesz odpowiedź.

Porównajmy inne dwie historie: zniszczony sweter i przewróconą choinkę. W pierwszej mama jest zdenerwowana z powodu uszkodzonego ubrania, które trzeba naprawić. W drugiej drzewko zostaje przewrócone i domownicy muszą kupić nowe. W obu przypadkach psota ma skutek. Jednak naprawa swetra nie jest tym samym co zakup nowej choinki. W pytaniach, które podają dwie sceny, sprawdzaj po kolei każdą połowę zdania. Jedno poprawne słowo nie oznacza jeszcze, że cała odpowiedź jest prawidłowa.

Początek i koniec tomu również można zestawić. Pierwsze opowiadanie pokazuje, skąd wziął się Cukierek w rodzinie Marcela. Ostatnie opowiadanie opisuje urodziny chłopca, podczas których kota otacza wielu gości. Te historie są od siebie różne, ale razem pokazują, jak Cukierek staje się częścią codziennego życia domu. Taki wniosek nie wymaga nauki trudnego pojęcia o budowie książki. Wystarczy zauważyć, co opisano na początku, a co na końcu.

Na koniec przygotuj tabelkę z dwiema kolumnami: „Podobieństwo” i „Różnica”. Wybierz dowolne dwa opowiadania z pierwszego tomu. Do pierwszej kolumny wpisz jedną wspólną cechę, na przykład ciekawość Cukierka. Do drugiej wpisz różne miejsca, przedmioty lub reakcje ludzi. Nie dopisuj na siłę podobieństwa, jeśli go nie widzisz. Czasem najlepszą odpowiedzią jest proste zdanie: „W obu historiach występuje Cukierek, ale tylko w jednej jedzie na lodowisko”.

Trzy pomysły na dodatkowe wyzwania

Narysuj przygodę. Zamiast przepisywać długie zdania, narysuj trzy małe obrazki z dowolnej przygody. Pod każdym dopisz jedno słowo: „najpierw”, „potem” albo „na końcu”. Poproś kogoś, by przeczytał ci tytuły opowiadań, ale sam zdecyduj, który obrazek pasuje do którego. Możesz wybrać scenę z torbą, choinką lub swetrem. Ważne, by każdy rysunek naprawdę odnosił się do książki. Jeśli pamiętasz tylko fragment, zajrzyj do opowiadania i dokończ rysunek. Tak ćwiczy się dokładne czytanie bez trudnego pisania.

Spójrz z dwóch stron. Zapisz dwa zdania o jednej przygodzie, ale z dwóch punktów widzenia. Najpierw rozpocznij zdanie od słów „Cukierek uważał, że…”. Potem napisz „Mama albo tata zauważyli, że…”. Na przykład podczas zabawy ze swetrem kot koncentruje się na ruchu i miękkim materiale, a mama na tym, co stało się z ubraniem. Zastanów się, czy obie wypowiedzi mogą być prawdziwe. Następnie podkreśl wyraz mówiący o uczuciu bohatera. Jeśli nie znasz takiego wyrazu, użyj prostego: „cieszył się”, „bał się”, „martwiła się”.

Odróżnij fakt od domysłu. Przygotuj cztery krótkie zdania o przygodzie z choinką. Jedno ma być faktem, jedno skutkiem zdarzenia, jedno ostrożnym wnioskiem, a jedno domysłem, którego nie da się udowodnić. Następnie spróbuj odróżnić te zdania bez patrzenia na etykiety. Możesz też zaprosić do zabawy kolegę i zamienić się zeszytami. Pamiętaj, że domysł nie musi być głupi ani śmieszny. Może brzmieć bardzo wiarygodnie. Po prostu nie jest pewną informacją z lektury.

Jeszcze jedno wyzwanie: wymyśl tytuł notatki, który nie zdradza od razu zakończenia przygody, ale pokazuje jej główny temat. Jeśli opisujesz kota w torbie, dobry tytuł może dotyczyć nieoczekiwanej podróży. Jeśli opisujesz choinkę, możesz zwrócić uwagę na ciekawość i świąteczny nieporządek. Nie musisz kopiować tytułu oryginalnego rozdziału, bo ćwiczenie służy samodzielnemu formułowaniu myśli. Potem sprawdź, czy nowy tytuł nie pasowałby równie dobrze do zupełnie innego opowiadania.

Jak wykorzystać wynik quizu — spokojna powtórka

Wynik jest wskazówką, a nie oceną tego, czy lubisz książki. Jeśli pomylisz pytanie o kolejność, wróć do spisu treści pierwszego tomu. Dziewięć opowiadań zaczyna się od „Przeprowadzki”, a kończy na „Urodzinach Marcela”. Szczególnie uważaj, by nie przenosić wydarzeń z „Sweterka z angory” do „Choinki” ani z „Pana kotka był chory” do wizyty u weterynarza. Każde z tych opowiadań ma własny przedmiot lub własną przyczynę zamieszania.

Jeśli błąd dotyczył punktu widzenia, spróbuj odpowiedzieć na pytanie zadając sobie dwie małe zagadki: „Co chciał zrobić kot?” oraz „Co zauważył człowiek?”. Nie zawsze trzeba wiedzieć, co bohater myśli. Czasem wystarczy zobaczyć, co robi. Jeśli mama oddaje sweter do naprawy, łatwo zrozumieć, że szkoda nie była dla niej obojętna. Jeśli rodzina szuka zaginionego Cukierka, widać, że jego bezpieczeństwo jest ważne. Dowód jest często ukryty w zwyczajnej czynności.

Jeśli pomyliłeś fakt z domysłem, wybierz tylko jedno pytanie i wypisz zdanie, które cię zwiodło. Zaznacz słowo, którego książka nie potwierdza: „specjalnie”, „zawsze”, „wiedział”, „planował” albo „na pewno”. Nie każde z tych słów musi być błędne, ale warto sprawdzić, czy pisarz rzeczywiście dał nam taką informację. W ten sposób uczysz się czytać dokładniej, a nie tylko szybciej wybierać odpowiedź.

Po powtórce możesz wyczyścić odpowiedzi i rozwiązać quiz drugi raz. Spróbuj jednak najpierw wyjaśnić własnymi słowami, co zrozumiałeś z pomyłki. Kiedy potrafisz powiedzieć „wybrałem to zdanie, ale ono dopowiadało kotu zamiar, którego nie znamy”, zrobiłeś prawdziwy postęp. Na tym polega prawdziwe wyzwanie: na samodzielnym myśleniu o przygodach i szukaniu wskazówek w książce. Do nauki nie potrzebujesz wielu notatek jednego dnia. Wybierz na przykład przygodę ze swetrem i narysuj dwa małe obrazki: co widział kot i co zauważyła mama. Potem podpisz każdy obrazek jednym zdaniem. Następnego dnia wróć do historii z torbą i spróbuj samodzielnie ułożyć trzy zdarzenia we właściwej kolejności. Na koniec przypomnij sobie opowiadanie o choince i odpowiedz: co zdarzyło się naprawdę, a co można sobie tylko wyobrazić? Te trzy małe próby sprawdzają różne umiejętności. Dzięki nim łatwiej zrozumiesz, dlaczego w quizie trudnym nie chodzi jedynie o zapamiętanie imienia, miejsca czy pojedynczego przedmiotu.

Powiązane strony tej samej lektury

Jeśli trudniejsze pytanie sprawiło kłopot, najlepiej wrócić do konkretnego wydarzenia. Poniżej znajdziesz opracowania i ćwiczenia, które pomogą ci przypomnieć sobie historię Cukierka.