Przejdź do treści
Lektum
♡ Moja biblioteczka

Pisarz · współczesna literatura polska

Waldemar Cichoń – biografia i twórczość

Skąd pisarz wziął pomysł na przygody kota Cukierka? Poznaj historię człowieka, który od dziecka kochał książki, a później sam zaczął opowiadać historie czytane w wielu polskich domach.

Urodzony1974 r., Tychy
Najbardziej znany bohaterkot Cukierek
Pierwszy tom serii2011 r.
Ilustrator cykluDariusz Wanat

Kim jest Waldemar Cichoń?

Waldemar Cichoń jest polskim pisarzem związanym z Tychami na Górnym Śląsku. Tworzy przede wszystkim opowieści, w których ważne miejsce zajmują humor, rodzina i codzienne przygody. Szeroką popularność przyniosły mu książki o kocie Cukierku. Ich bohater potrafi przemienić zwykłe domowe wydarzenie w przygodę, którą chce się przeczytać do końca. Kot jest niesforny, ciekawski i przekonany, że świat należy oglądać z jego własnej perspektywy.

Pisarz urodził się w 1974 roku w Tychach. Zanim zaczął być kojarzony z literaturą dziecięcą, pracował jako dziennikarz. W jego życiu długo obecne były jednak książki: czytanie, biblioteki, ulubieni autorzy, własne pomysły na historie. Gdy pojawiła się okazja, połączył zamiłowanie do opowiadania z doświadczeniami swojej rodziny. Tak narodziła się opowieść o Marcelu i nieprzewidywalnym kocie.

Waldemar Cichoń nie pisze wyłącznie o zwierzętach. Przygotował również książki związane z Górnym Śląskiem, a także opowieści o psie i utwory kierowane do dorosłych. Ta różnorodność pomaga zobaczyć go nie jako autora jednej postaci, lecz jako człowieka, którego ciekawią różne historie. Raz szuka komizmu w mieszkaniu pełnym kocich psot, innym razem w miejscowych legendach i wydarzeniach z przeszłości.

Warto zapamiętać: Waldemar Cichoń jest autorem tekstu, natomiast Dariusz Wanat wykonał ilustracje do serii o Cukierku. Pisarz i ilustrator współtworzą doświadczenie czytelnika, ale wykonują różne zadania. To ważne szczególnie wtedy, gdy omawiasz książkę, w której obrazki pomagają wyobrazić sobie bohaterów i zabawne sytuacje.

Dzieciństwo w Tychach: chłopiec, który lubił czytać

Wspomnienia z dzieciństwa zamieszczone na oficjalnej stronie Waldemara Cichonia pokazują chłopca, który chętnie odwiedzał bibliotekę. Czytanie nie było dla niego przykrym obowiązkiem. Było sposobem odkrywania nowych miejsc, poznawania bohaterów i spędzania wolnego czasu. Gdy kończył jedną książkę, szukał następnej. Biblioteka stała się więc ważnym miejscem jego codzienności, choć wtedy nie wiedział jeszcze, jak wielką rolę odegra to w dorosłym życiu.

Sam autor opowiada z humorem, że potrafił tak mocno zainteresować się lekturą, iż trudno było mu odłożyć ją nawet podczas drogi do domu. Wspomina również czytanie po kryjomu, kiedy dorośli zachęcali go do innego spędzania czasu. Te historie nie są zadaniem do naśladowania: czytanie podczas przechodzenia przez jezdnię byłoby niebezpieczne. Pokazują raczej, jak silna może być ciekawość czytelnika i jak zabawnie można dziś opowiedzieć o własnych dziecięcych przyzwyczajeniach.

Waldemar Cichoń wymienia wśród swoich dawnych ulubionych autorów między innymi Kornela Makuszyńskiego, Edmunda Niziurskiego, A.A. Milne’a i Alfreda Szklarskiego. Każdy z nich w inny sposób zapraszał młodych czytelników do świata przygody. Nie oznacza to, że pisarz kopiował ich pomysły. Można jednak zrozumieć, dlaczego człowiek wychowany na pełnych życia historiach sam później polubił bohaterów, którzy mają własny charakter, wpadają w tarapaty i zaskakują czytelnika.

Warto zwrócić uwagę na pewną zmianę: kiedy Waldemar Cichoń był dzieckiem, czerpał radość z czyichś opowieści. Kiedy dorósł, sam zaczął budować podobną więź z odbiorcami. Najmłodszy czytelnik może śmiać się z Cukierka, a nieco starszy dostrzeże, że opowiadanie potrafi powstać z prostego zdarzenia. Takie doświadczenie podpowiada, że własne pomysły również warto zapisywać.

Jak został pisarzem? Szkoła, studia i praca w gazetach

Droga Waldemara Cichonia do książek nie zaczęła się od natychmiastowej sławy. Uczył się w Tychach, a następnie studiował politologię na Uniwersytecie Śląskim. Przez lata zajmował się dziennikarstwem i tworzył teksty dla mediów lokalnych oraz regionalnych. Praca w gazecie polega między innymi na szukaniu informacji, zadawaniu pytań, dobieraniu słów i opowiadaniu o wydarzeniach tak, by odbiorca mógł je zrozumieć.

Choć reportaż i zabawna książka o kocie bardzo się różnią, w obu przypadkach potrzebna jest uważność. Dziennikarz obserwuje ludzi i zdarzenia. Pisarz może z podobnych obserwacji ułożyć fabułę, czyli wymyślony przebieg wydarzeń w utworze. W przypadku Cichonia związek między uważnym patrzeniem a pisaniem jest szczególnie interesujący: inspiracją dla jego najbardziej znanych opowieści były rodzinne doświadczenia, ale gotowa książka nie jest zwykłym spisem domowych wspomnień.

W materiałach autora pojawia się wspomnienie o wcześniejszej, mało znanej książeczce „Odsiarczanie skrzata Megawata”. Powstała ona na zamówienie firmy związanej z wytwarzaniem energii i miała przybliżać dzieciom zagadnienia techniczne. Wydano ją w niewielkim nakładzie. Ten szczegół porządkuje ważną informację: „Cukierku, ty łobuzie!” otwiera popularną serię o kocie, ale nie jest pierwszą książką dla dzieci napisaną przez Waldemara Cichonia.

To dobry przykład, że znana książka i pierwsza książka autora nie muszą oznaczać tego samego. Niektórzy pisarze długo pracują nad różnymi tekstami, zanim opublikują utwór, który znajdzie szczególnie wielu czytelników. Droga Cichonia przypomina też, że wcześniejsze zainteresowania nie znikają bez śladu: umiejętność obserwowania, zadawania pytań i opowiadania może przydać się w wielu zawodach.

Od prawdziwego kota do bohatera książkowego

W 2007 roku do rodziny Cichoniów trafił kot Cukierek. Pisarz wspomina, że zwierzak szybko stał się ważnym domownikiem, a jego zachowania przynosiły rodzinie mnóstwo niespodzianek. Gdy w domu mieszka ciekawski kot, pozornie zwykłe przedmioty mogą nagle znaleźć się w centrum wydarzeń. Wystarczy pudełko, szeleszczący papier albo nowe miejsce, do którego koniecznie trzeba zajrzeć. Z takich obserwacji łatwo wyobrazić sobie początek zabawnej opowieści.

Pomysł na książkę miał też rodzinny powód. Starszy syn pisarza, Marcel, nie przepadał za czytaniem. Ojciec postanowił przygotować dla niego historię o bliskich mu bohaterach i kocie, którego znał z domu. To nie był wybór przypadkowy. Znana postać może zachęcić dziecko do sprawdzenia, co wydarzy się na następnej stronie. Opowieść dotyczy wtedy świata, który da się sobie łatwo wyobrazić, a nawet rozpoznać w swoim otoczeniu.

Trzeba jednak oddzielić inspirację z życia od wydarzeń w utworze. To, że pisarz znał prawdziwego Cukierka i ma syna Marcela, nie znaczy, że wszystkie sceny książki wydarzyły się dokładnie tak, jak zostały opisane. Pisarz wybiera szczegóły, układa je w odpowiedniej kolejności, wymyśla dialogi i nadaje przygodom rytm. Dodatkowo opowiada je głosem kota. Taki narrator jest pomysłem literackim: prawdziwe zwierzę nie pisze wspomnień i nie układa zdań w ludzkim języku.

Ta różnica pomaga uniknąć dwóch pomyłek. Pierwsza polega na przekonaniu, że autor i narrator to zawsze ta sama osoba. Druga — że książka inspirowana rzeczywistością musi być dokładnym dokumentem. W „Cukierku, ty łobuzie!” autorem jest Waldemar Cichoń, a o przygodach opowiada wymyślona literacka wersja kota. Czytelnik ogląda świat z perspektywy zwierzęcia, choć za konstrukcją tej perspektywy stoi człowiek.

„Cukierku, ty łobuzie!” i kolejne kocie przygody

W 2011 roku ukazał się pierwszy tom znanej dziś serii — „Cukierku, ty łobuzie!”. To zbiór krótkich opowiadań o zwierzaku, który pojawia się w domu Marcela i szybko pokazuje, że życie z kotem bywa nieprzewidywalne. Cukierek nie jest idealnym, zawsze posłusznym bohaterem. Właśnie dlatego wzbudza zainteresowanie: chce się bawić, wszystkiego próbować i po swojemu tłumaczy, dlaczego zrobił coś, co ludziom sprawiło kłopot.

W kolejnych książkach czytelnik ponownie spotyka Cukierka i jego rodzinę. Do serii należą między innymi „Nie martw się, Cukierku!”, „Popraw się, Cukierku!”, „Jak się masz, Cukierku?”, „Gdzie jesteś, Cukierku?” oraz „Dziękuję Ci, Cukierku!”. Następne tomy rozwijają pomysł znany z początku cyklu: zwierzę zostaje na pierwszym planie, a rodzinne zdarzenia zyskują humorystyczny kształt. Nie trzeba znać wszystkich tomów, by zrozumieć pierwszy, ale znajomość bohaterów może zachęcić do dalszego czytania.

W 2017 roku „Cukierku, ty łobuzie!” trafiło do wykazu lektur proponowanych dzieciom rozpoczynającym naukę w szkole podstawowej. Znaczenie takiego wyróżnienia nie polega tylko na tym, że tytuł pojawia się na szkolnej liście. Dla wielu dzieci oznacza to pierwsze spotkanie z dłuższą opowieścią o zwierzęciu, której bohater mówi własnym głosem. Dziecko może ćwiczyć uważne czytanie, ale też odkrywać, że książka potrafi po prostu rozśmieszyć.

Ważną częścią serii są ilustracje Dariusza Wanata. Rysunki pomagają zobaczyć miny bohaterów, ruch kota i komiczne szczegóły sytuacji. Nie zastępują tekstu — współpracują z nim. Gdy Cukierek opowiada coś w bardzo poważnym tonie, ilustracja może podkreślić, jak zabawnie wygląda całe zdarzenie. Dla młodego odbiorcy to dobry przykład spotkania dwóch rodzajów twórczości: pisarz buduje historię słowami, a ilustrator dopowiada ją obrazem.

Jak Waldemar Cichoń opowiada historie?

Humor rodzi się z punktu widzenia kota

Jednym z najciekawszych pomysłów w przygodach Cukierka jest oddanie głosu zwierzęciu. Kot patrzy na ludzi tak, jakby to oni czasem zachowywali się dziwnie. Sam uważa swoje wybory za całkiem rozsądne: jeśli coś szeleści, warto to sprawdzić; jeśli przedmiot przeszkadza w zabawie, można się z nim rozprawić; jeśli nowe miejsce kusi, trzeba do niego zajrzeć. Czytelnik często widzi więcej niż narrator i rozumie, dlaczego rodzice Marcela mogą mieć inne zdanie.

Zabawny efekt powstaje dzięki różnicy między intencją a skutkiem. Cukierek może mieć ochotę na przygodę, lecz ludzie muszą później sprzątać, naprawiać albo szukać zgubionych przedmiotów. Ta różnica nie sprawia, że kot staje się czarnym charakterem. Pokazuje raczej, że zabawa jednej istoty może oznaczać kłopot dla drugiej. Autor pozwala śmiać się z sytuacji, a jednocześnie zostawia miejsce na refleksję o odpowiedzialności.

Prosty język nie oznacza banalnej opowieści

Zdania w książkach o Cukierku są na ogół przystępne, a sceny łatwo sobie wyobrazić. Można dzięki temu skupić się na losach bohatera i wychwycić zabawne nieporozumienia. Prostota języka wymaga jednak dobrego wyboru szczegółów. Zamiast długo opisywać wszystkie przedmioty w mieszkaniu, autor może wskazać jeden, który stanie się początkiem psoty. Czytelnik sam dopowie resztę i będzie czekał, jaki finał przyniesie dana przygoda.

Waldemar Cichoń często wybiera sytuacje bliskie doświadczeniom rodzinnym: wspólne mieszkanie, święta, zabawy, domowe obowiązki, wizyty poza domem. Nie trzeba przeżyć dokładnie takich samych przygód, żeby zrozumieć emocje bohaterów. Dziecko zna ciekawość, radość z zabawy, rozczarowanie lub zdziwienie. Dorosły może rozpoznać trudność pogodzenia swobody zwierzęcia z troską o bezpieczeństwo. Dlatego jedna scenka bywa ciekawa dla różnych czytelników z różnych powodów.

Śmiech i życzliwość

W opowieściach o Cukierku humor nie musi oznaczać wyśmiewania czyjejś słabości. Kot bywa nieznośny, ale pozostaje członkiem rodziny, o którego trzeba dbać. Zamiast prostego podziału na dobrych i złych bohaterów dostajemy ludzi oraz zwierzę, które próbują żyć razem. Takie spojrzenie uczy cierpliwości: można złościć się na skutek psoty, a jednocześnie rozumieć, że zwierzę nie działa według tych samych zasad co człowiek.

Co jeszcze napisał Waldemar Cichoń?

Choć Cukierek jest najbardziej rozpoznawalnym bohaterem pisarza, nie wyczerpuje jego twórczości. Waldemar Cichoń tworzy również historie o innych postaciach i sięga po różne tematy. Dzięki temu czytelnik może zobaczyć, że jedna osoba nie musi przez całe życie pisać tylko jednego rodzaju książek. Pomysły płyną z różnych zainteresowań: zwierząt, przyjaźni, rodzinnych rozmów, historii regionu i obserwacji ludzkich zachowań.

„Skrzat” — przyjaźń i dorastanie

„Skrzat” opowiada o relacji młodego bohatera z niezwykłą postacią. W tej historii ważne są przyjaźń, zmiany i próby zrozumienia świata. Zestawienie jej z opowieściami o Cukierku pozwala zauważyć dwie drogi pisania. W jednym przypadku punktem wyjścia jest znany dom i kot; w drugim pojawia się postać, która wnosi do zwykłej rzeczywistości element baśniowy. Autor może w obu opowieściach używać humoru, lecz jego bohaterowie stają przed innymi problemami.

Historie o psie

W dorobku pisarza znajdują się także książki, w których ważne miejsce zajmuje pies, między innymi „Jeśli się zgadzasz, zaszczekaj dwukrotnie!”, „Zaszczekaj to jeszcze raz” i „Kto szczeka, nie błądzi”. Zwierzęcy bohater to dobry punkt wyjścia do opowieści o codzienności, ale pies i kot zachowują się inaczej, mają inne zwyczaje oraz inne sposoby kontaktowania się z ludźmi. Zmiana bohatera nie oznacza więc prostego powtórzenia wcześniejszego pomysłu.

Książki o Górnym Śląsku

Inny nurt twórczości Cichonia tworzą opowieści związane z Górnym Śląskiem. Autor napisał między innymi „Zdarziło sie na Ślonsku. Łopowieści niysamowite niy ino dlo bajtli”, „Tam, kaj rodzom sie djamynty” i „Bebok, heksa i inksi”. Są to tytuły, które kierują uwagę ku historii, lokalnym opowieściom i ludziom związanym z regionem. Nie należy ich przedstawiać jako dalszych tomów przygód kota: to inna część dorobku pisarza i inne pytania, które stawia swoim czytelnikom.

Opowieści także dla dorosłych

Waldemar Cichoń pisze również dla dorosłych. W styczniu 2025 roku ukazał się zbiór opowiadań „To jest ważne, ale nie ma znaczenia”. O premierze i spotkaniu autorskim informowała tyska prasa. Ten przykład pokazuje, że twórca znany z książek dla dzieci może poszukiwać nowych tematów oraz innych sposobów opowiadania. Czytelnik „Cukierku, ty łobuzie!” nie musi znać tych utworów, by rozumieć lekturę, ale warto wiedzieć, że bibliografia autora jest szersza.

Dlaczego Górny Śląsk jest dla pisarza ważny?

Waldemar Cichoń wychował się w Tychach i podkreśla swoje związki z Górnym Śląskiem. To region, który ma bogatą historię, własne tradycje, opowieści rodzinne i charakterystyczne słownictwo. Autor interesuje się miejscową kulturą nie tylko jako czytelnik, lecz także jako pisarz. W części jego książek przeszłość Śląska staje się materiałem do poznawania świata, a miejscowe historie otrzymują formę ciekawą także dla osób, które mieszkają daleko od tego regionu.

Współczesny pisarz może być związany z miejscem na wiele sposobów. Może umieszczać w książce nazwy ulic, przypominać postacie historyczne albo wykorzystywać język, którym posługują się mieszkańcy. Może też pisać o zwyczajnym domu, nie podając wielu lokalnych szczegółów. U Cichonia spotykają się te możliwości. Kocie przygody są bliskie rodzinom z różnych miast, a książki regionalne pomagają poznawać historie Górnego Śląska.

Wśród zainteresowań autora są także muzyka, historia i hokej na lodzie. W swojej oficjalnej biografii wspomina o kibicowaniu GKS Tychy. Takie pasje nie są wyłącznie drobnym dodatkiem do życiorysu. Dla pisarza mogą stać się źródłem obserwacji, spotkań z ludźmi i pomysłów na sceny. Nie trzeba jednak dopatrywać się w każdym rozdziale dosłownego zapisu jego życia: twórca może czerpać z doświadczenia, a następnie zmieniać je na potrzeby opowieści.

Warto pamiętać, że miłość do rodzinnego miejsca nie ogranicza zainteresowań autora. Można cenić swoją okolicę i jednocześnie podróżować, czytać pisarzy z innych krajów, obserwować nowe zwyczaje. W biografii Cichonia pojawia się również zainteresowanie Chorwacją i Węgrami. Nie są to informacje konieczne do zapamiętania przy czytaniu przygód Cukierka, ale pokazują, że ciekawość świata może przyjmować wiele form.

Najważniejsze daty i wydarzenia

Kiedy?Co się wydarzyło?Dlaczego warto to wiedzieć?
1974Waldemar Cichoń urodził się w Tychach.Miasto i Górny Śląsk pozostają ważne w jego życiu.
Po ukończeniu szkołyStudiował politologię, później pracował między innymi jako dziennikarz.Pisanie było częścią jego pracy także przed powstaniem serii.
2007Do rodziny trafił prawdziwy Cukierek.Kot stał się inspiracją dla bohatera książek.
2011Ukazało się „Cukierku, ty łobuzie!”.Ta publikacja rozpoczęła popularny cykl.
2017Pierwszy tom serii znalazł się w wykazie lektur szkolnych.Książka dotarła do wielu nowych czytelników.
2025Ukazał się zbiór opowiadań „To jest ważne, ale nie ma znaczenia”.Autor tworzy także teksty dla dorosłych.

Daty warto połączyć z wydarzeniami, a nie zapamiętywać osobno. Rok 2007 dotyczy prawdziwego zwierzęcia. Rok 2011 — wydania książki. Rok 2017 — jej miejsca w szkolnym czytelnictwie. Dzięki takiemu rozróżnieniu łatwiej opowiedzieć, jak zwykłe rodzinne doświadczenie zmieniło się w rozpoznawalną serię literacką.

Autor, narrator i prawdziwe wydarzenia — trzy różne rzeczy

Podczas rozmowy o „Cukierku, ty łobuzie!” łatwo powiedzieć, że opowieść „napisał Cukierek”. Wiemy jednak, że nie jest to prawda. Zwierzę występuje w roli narratora, ponieważ pisarz tak zbudował utwór. To Waldemar Cichoń wymyślił słowa, dialogi i sposób opowiedzenia przygód. Kot jest bohaterem przedstawionym tak, jakby mógł samodzielnie komentować świat.

Również Marcel w książce nie jest prostą fotografią prawdziwego syna pisarza. Postać powstała pod wpływem doświadczeń rodziny, lecz należy do świata opowieści. Jej zachowania poznajemy z konkretnych scen, a nie z domysłów o tym, co naprawdę robił syn autora. Jeśli opisujesz wydarzenie z lektury, opieraj się na tekście. Jeśli opowiadasz o życiu Cichonia, korzystaj z biografii i wiarygodnych źródeł.

Możesz to sprawdzić na prostym przykładzie: stwierdzenie „Waldemar Cichoń miał kota o imieniu Cukierek” odnosi się do życia autora. Zdanie „Cukierek opowiada, jak przeżył swoje przygody” dotyczy sposobu narracji w książce. Oba mogą być poprawne, ale mówią o innych rzeczach. Takie odróżnianie uczy uważnego czytania nie tylko tej jednej lektury.

Sprawdź, co pamiętasz o pisarzu

Najpierw odpowiedz własnymi słowami. Nie musisz budować długich zdań — ważniejsze, by były jasne i dotyczyły pytania. Kiedy skończysz, rozwiń przykładowe rozwiązania i porównaj je ze swoją odpowiedzią.

  1. W jakim mieście urodził się Waldemar Cichoń?
  2. Jak nazywa się kot, który zainspirował jego najbardziej znaną serię?
  3. Dla kogo pisarz zaczął tworzyć przygody Cukierka?
  4. Kto rysował ilustracje do serii?
  5. Dlaczego prawdziwego kota nie można uznać za autora książki?
  6. Jaką pracę wykonywał Waldemar Cichoń przed zdobyciem popularności jako pisarz?
  7. Co znaczy, że książka jest inspirowana prawdziwym wydarzeniem?
  8. Czy Waldemar Cichoń pisze tylko o Cukierku? Podaj przykład.
Zobacz przykładowe odpowiedzi
  1. W Tychach.
  2. Cukierek.
  3. Dla swojego syna Marcela, którego chciał zachęcić do czytania.
  4. Dariusz Wanat.
  5. Autorem jest człowiek, który napisał tekst; kot jest pierwowzorem bohatera i postacią opowiadającą o przygodach.
  6. Pracował między innymi jako dziennikarz.
  7. Że prawdziwe zdarzenie lub osoba podsunęły pomysł, ale książka może zawierać sceny wymyślone przez autora.
  8. Nie. Napisał także „Skrzata” i książki związane z Górnym Śląskiem.

Małe zadanie pisarskie

Przypomnij sobie zwyczajne zdarzenie, które cię rozbawiło albo zaskoczyło. Może to być chwila podczas spaceru, zabawy lub spotkania ze zwierzęciem. Zapisz trzy zdania: co się stało, kto w tym uczestniczył i jak wszystko się skończyło. Następnie opowiedz to samo tak, jakby mówił o tym pies, kot albo ptak. Zobaczysz, jak zmiana osoby opowiadającej potrafi odmienić całą historię.

Przeczytaj i porównaj

Wybierz jedną przygodę z pierwszego tomu. Ustal, co Cukierek chciał osiągnąć i co wydarzyło się naprawdę. Spróbuj wyjaśnić, dlaczego ta różnica jest zabawna. Na koniec pomyśl, jak opowiedziałby tę samą sytuację Marcel. Nie chodzi o odgadywanie dokładnych słów bohaterów, ale o zauważenie, że jedna scena może wyglądać inaczej z dwóch punktów widzenia.

Pytania i odpowiedzi

Gdzie urodził się Waldemar Cichoń?

W Tychach, w 1974 roku. Z Górnym Śląskiem pozostaje mocno związany.

Kto wymyślił postać kota Cukierka?

Waldemar Cichoń. Inspiracją był prawdziwy kot mieszkający w jego rodzinie.

Dlaczego powstało „Cukierku, ty łobuzie!”?

Autor chciał zachęcić swojego syna Marcela do czytania i opowiedział mu historię o bliskich osobach oraz rodzinnym kocie.

W którym roku wydano pierwszy tom serii?

W 2011 roku. W 2017 roku książka trafiła do wykazu lektur szkolnych.

Czy Cukierek naprawdę umiał opowiadać?

Nie. Nadanie zwierzęciu głosu jest pomysłem literackim. Czytelnik śledzi wydarzenia z perspektywy wymyślonego kociego narratora.

Czy „Cukierku, ty łobuzie!” to pierwsza książka autora?

Nie. Autor wskazuje wcześniejsze „Odsiarczanie skrzata Megawata”. „Cukierku, ty łobuzie!” rozpoczęło natomiast popularną serię o kocie.

Jakie jeszcze książki napisał Waldemar Cichoń?

Między innymi „Skrzata”, opowieści o psie oraz książki związane z Górnym Śląskiem. Tworzy również dla dorosłych czytelników.

Kto jest ilustratorem książek o Cukierku?

Dariusz Wanat. Ilustracje pomagają wyobrazić sobie postacie i przygody opisane w tekście.

Poznaj przygody Cukierka

Jeśli znasz już historię powstania książki, możesz wrócić do samych opowiadań. Zacznij od krótkiego przypomnienia fabuły, przyjrzyj się Cukierkowi jako bohaterowi, a potem sprawdź, co pamiętasz.

Możesz również rozwiązać quiz łatwy, quiz średni albo quiz trudny. Każdy sprawdza inne umiejętności.

Gdzie sprawdzić informacje o autorze?

Wspomnienia z dzieciństwa, historia rodzinnego kota oraz opis zainteresowań pochodzą ze strony Waldemara Cichonia. Informacje o dorobku, ilustratorze i pozostałych książkach zestawiono z wykazem jego twórczości. Daty wydania i dzieje lektury można sprawdzić również w katalogach bibliotecznych. W tekście oddzielono fakty o życiu pisarza od obserwacji dotyczących sposobu opowiadania.