O psie, który jeździł koleją · Roman Pisarski
Jak kończy się historia Lampo? Smutne i ważne zakończenie lektury
Na końcu książki Lampo ratuje małą Adele przed nadjeżdżającym pociągiem. Dziewczynka jest bezpieczna, ale pies ginie. Przeczytaj spokojnie, co wydarzyło się na stacji, dlaczego ta chwila jest tak ważna i jak opowiedzieć o niej własnymi słowami.
Lampo
Adele
Na stacji
Roman Pisarski
Co stało się z Lampo na końcu książki?
Historia psa Lampo kończy się w sposób, który może wzruszyć czytelnika. Pewnego dnia na stacji kolejowej znalazła się mała Adele, najmłodsza córka zawiadowcy. Dziewczynka weszła na tory. W tym samym czasie zbliżał się pociąg. Dorośli dostrzegli niebezpieczeństwo, ale byli za daleko, żeby zdążyć jej pomóc.
Lampo zareagował szybciej. Podbiegł do Adele i odepchnął ją z torów. W ten sposób ocalił dziewczynkę. Sam jednak znalazł się pod nadjeżdżającym pociągiem i zginął. Adele przeżyła. To właśnie najważniejsze wydarzenie ostatnich stron książki Romana Pisarskiego.
Nie trzeba opisywać tego zdarzenia w przerażających szczegółach. Wystarczy powiedzieć prawdę: pies uratował dziecko, ale sam stracił życie. Takie zdanie dobrze oddaje zarówno odwagę Lampo, jak i smutek zakończenia.
Możesz poczuć żal, kiedy czytasz o śmierci ulubionego bohatera. To zrozumiałe. Przez całą książkę poznajemy Lampo jako przyjacielskiego, mądrego i niezwykłego psa. Wiele razy udaje mu się wrócić z dalekich wypraw. Tym razem opowieść kończy się inaczej. Właśnie dlatego finał tak mocno zostaje w pamięci.
Co działo się tuż przed ostatnim wydarzeniem?
Zanim na stacji doszło do wypadku, Lampo przeżył trudne chwile. Naczelnik kolei nie chciał, aby sławny pies nadal przebywał na dworcu. Zawiadowca, który bardzo go lubił, musiał znaleźć dla niego inne miejsce. Wysłał Lampo do swojego wuja na Sycylię, daleką włoską wyspę.
Chociaż pies miał tam opiekę, tęsknił za przyjaciółmi. W końcu uciekł, a po wielu trudnościach dotarł do Marittimy. Był bardzo wyczerpany i potrzebował pomocy. Zawiadowca nie odwrócił się od niego. Zadbał o leczenie psa, a weterynarz pomógł mu odzyskać siły.
Później wydarzyło się coś radosnego: przełożony zgodził się, żeby Lampo został na stacji. Nie musiał już wyjeżdżać do innego opiekuna. Wszyscy, którzy na niego czekali, mogli znów być blisko niego. Po trudnych podróżach pies znalazł swoje ulubione miejsce.
Dlaczego warto pamiętać te wydarzenia? Pokazują, że zawiadowca i Lampo byli sobie bardzo bliscy. Kiedy przyjaciel wraca chory i zmęczony, ważniejsze od opowiadania o przygodach jest zapewnienie mu pomocy. Lampo nie był tylko znanym psem, o którym pisały gazety. Dla ludzi na stacji stał się członkiem ich małej kolejarskiej rodziny.
Dlaczego Adele znalazła się na stacji?
Do zawiadowcy przychodziła jego rodzina. Dzieci znały Lampo i bardzo go lubiły. Gina, Roberto i Adele byli ważnymi osobami w życiu psa, chociaż każdy z nich pojawia się w książce trochę inaczej. Pod koniec historii na stację przybyła także żona zawiadowcy z małą Adele.
Adele była jeszcze bardzo mała. Nie rozumiała niebezpieczeństwa tak dobrze jak dorośli. W pewnej chwili znalazła się tam, gdzie nie wolno było przebywać: na torach. To nie była zabawa, którą należy naśladować. Tory są miejscem bardzo niebezpiecznym, nawet wtedy, kiedy pociągu jeszcze nie widać.
Warto uważnie czytać takie zdania. Nie mówimy, że Adele chciała zrobić komuś coś złego. Po prostu była malutkim dzieckiem i nie potrafiła przewidzieć skutków swojego zachowania. Dlatego dorośli muszą bardzo pilnować bezpieczeństwa małych dzieci.
Gdy opowiadasz tę scenę, nie trzeba obwiniać dziewczynki. Lepiej powiedzieć: „Adele nie zdawała sobie sprawy z zagrożenia. Kiedy nadjeżdżał pociąg, potrzebowała natychmiastowej pomocy”. To jasne i zgodne z historią.
Jakie niebezpieczeństwo zauważyli ludzie?
W pobliżu stacji nadjeżdżał pociąg. Zawiadowca i jego zastępca zobaczyli dziewczynkę na torach. Zrozumieli, że musi natychmiast znaleźć się w bezpiecznym miejscu. Ruszyli w jej stronę, lecz dzieliła ich od niej zbyt duża odległość.
W takiej chwili wszystko dzieje się szybko. Nie ma czasu na długie rozmowy ani zastanawianie się. Kiedy zawiadowca i jego współpracownik biegli w stronę Adele, Lampo był bliżej dziewczynki i dotarł do niej pierwszy. Dzięki temu mógł ją ocalić.
Żeby dobrze zrozumieć tę scenę, odpowiedz sobie na trzy krótkie pytania. Kto był w niebezpieczeństwie? Adele. Co zagrażało dziewczynce? Nadjeżdżający pociąg. Kto dotarł do niej pierwszy? Lampo. Nie musisz zapamiętywać długości torów, godziny przyjazdu pociągu ani innych drobiazgów.
Na prawdziwej stacji nie należy zbliżać się do torów bez zgody i opieki dorosłych. Nie wolno też wbiegać na nie, by ratować zabawkę lub zwierzę. W razie zagrożenia trzeba natychmiast powiedzieć dorosłemu lub kolejarzowi. Zachowanie Lampo opisuje odwagę bohatera książki, ale nie jest instrukcją postępowania dla dzieci.
Jak Lampo uratował Adele?
Lampo zobaczył zagrożenie i pobiegł w stronę dziewczynki. Odepchnął ją z torów, zanim nadjechał pociąg. Ten jeden ruch sprawił, że Adele znalazła się poza jego drogą. Udało się ją uratować.
Pies sam nie zdążył już opuścić torów. Zginął pod kołami pociągu. Autor nie przedstawia tego wydarzenia jako wesołej przygody. To poważny i smutny moment, który zmienia nastrój całej historii.
Dlaczego mówimy, że Lampo był odważny? Bo w chwili zagrożenia pospieszył dziewczynce na pomoc. Jego czyn uratował życie Adele. Nie potrzebował nagrody ani pochwały. Czytelnik widzi, że przywiązanie psa do rodziny zawiadowcy było bardzo silne.
W opisie tej sceny lepiej unikać zdań, których książka nie potwierdza, na przykład szczegółowych słów, jakie Lampo rzekomo usłyszał, albo jego wymyślonych myśli. Zwierzę nie opowiedziało nikomu, co dokładnie czuło. Możemy jednak zauważyć jego zachowanie i powiedzieć, że świadczy ono o odwadze oraz przywiązaniu do ludzi.
Co stało się później?
Adele została uratowana. Dla rodziny zawiadowcy był to ogromny powód do ulgi. Jednocześnie ludzie musieli zmierzyć się ze stratą Lampo. Pies, który przez długi czas towarzyszył kolejarzom, nie wrócił już do swoich zwykłych zajęć na stacji.
W zakończeniu wspomniana jest także pamięć o niezwykłym zwierzęciu. W pobliżu stacji znajduje się miejsce upamiętniające psa. To przypomina o jego podróżach i o ludziach, którzy darzyli go sympatią.
Nie trzeba dopisywać do zakończenia kolejnego szczęśliwego powrotu Lampo. Taki pomysł może być ciekawym zadaniem twórczym, ale nie jest zakończeniem książki. Gdy odpowiadasz na pytanie o lekturę, trzymaj się tego, co napisał Roman Pisarski: Adele żyje, Lampo ginie podczas ratowania jej.
Możesz też powiedzieć, że przygoda Lampo pozostaje w pamięci bohaterów i czytelników. Śmierć psa nie unieważnia wcześniejszych szczęśliwych chwil. Nadal pamiętamy jego zabawy z dziećmi, dalekie wyprawy, wierne powroty i ludzi, którzy pomagali mu w trudnych momentach.
Dlaczego zakończenie jest tak ważne?
Przez większość książki Lampo zaskakuje ludzi swoją sprytnością. Wsiada do pociągów, odwiedza różne miasta i potrafi wracać do Marittimy. Czytelnik może spodziewać się kolejnej niezwykłej podróży. Ostatnie wydarzenie pokazuje jednak coś więcej niż umiejętność podróżowania.
Lampo nie ratuje Adele dlatego, że zna rozkład jazdy albo że jest sławny. W tej chwili liczy się pomoc dziecku. Wcześniejsze rozdziały pozwalają nam zrozumieć, jak bardzo pies przywiązał się do zawiadowcy i jego rodziny. W końcowej scenie jego zachowanie potwierdza, że jest to niezwykła więź.
Warto zauważyć dwa różne znaczenia słowa „powrót”. Wcześniej Lampo wiele razy wracał z podróży. Po finale już nie wraca. Czytelnik zostaje z pamięcią o nim. Nie musisz używać takiego porównania na sprawdzianie, ale może ono pomóc zrozumieć, dlaczego zakończenie wzrusza.
Ważne jest również to, że książka opowiada o odpowiedzialności ludzi za zwierzęta. Pies potrzebował jedzenia, odpoczynku, opieki po wypadku i pomocy weterynarza. Jego odwaga nie oznacza, że zwierzę poradzi sobie bez człowieka. Dobrzy opiekunowie troszczą się o nie także wtedy, gdy nie dzieje się nic nadzwyczajnego.
Jakie uczucia może wywołać zakończenie?
Można jednocześnie czuć smutek i ulgę. Smutek pojawia się, bo Lampo ginie. Ulga bierze się z tego, że mała Adele została ocalona. Te dwa uczucia nie przeszkadzają sobie nawzajem. Oba pasują do tej samej sceny.
Niektórzy czytelnicy odczuwają też wdzięczność za to, co zrobił pies. Inni są zdziwieni, że tak lubiany bohater nie przeżył. Można się nawet zezłościć na to, że historia kończy się tak smutno. Książki czasem pokazują trudne zdarzenia. Każdy może przeżywać je trochę inaczej.
Jeśli rozmawiasz o lekturze w klasie, możesz zacząć od prostego zdania: „Było mi smutno, kiedy Lampo zginął, bo bardzo go polubiłem”. Albo: „Cieszyłem się, że Adele jest bezpieczna, ale żal mi psa”. Nie musisz opowiadać o własnych przykrych doświadczeniach, jeżeli nie chcesz.
Możesz też zapytać nauczyciela lub bliską osobę o coś, co cię zmartwiło. Rozmowa pomaga uporządkować myśli. Warto przy tym wracać do dobrych chwil z życia Lampo, nie tylko do jego śmierci. Dzięki temu pamiętamy całą historię.
Zakończenie „O psie, który jeździł koleją” w pięciu zdaniach
- Lampo wrócił po trudnej podróży z Sycylii i odzyskał siły dzięki opiece ludzi.
- Mógł zostać na stacji Marittima razem ze swoimi przyjaciółmi.
- Pewnego dnia mała Adele, córka zawiadowcy, znalazła się na torach przed nadjeżdżającym pociągiem.
- Lampo przybiegł pierwszy i odepchnął dziewczynkę w bezpieczne miejsce.
- Adele przeżyła, ale dzielny pies zginął pod kołami pociągu.
To najkrótszy sposób opowiedzenia finału bez pomijania ważnych informacji. Zwróć uwagę, że każde zdanie mówi o czymś innym: powrocie psa, odzyskanym domu, niebezpieczeństwie, ratunku i skutku zdarzenia.
Jeśli nauczyciel poprosi tylko o ostatnie wydarzenie, wystarczą dwa ostatnie zdania. Jeżeli poprosi o zakończenie całej lektury, warto dodać wcześniejszą informację o powrocie Lampo z Sycylii. Dzięki temu słuchacz wie, dlaczego pies znów był na stacji.
Czego uczy nas odwaga Lampo?
Odwaga to gotowość do zrobienia czegoś dobrego mimo trudności. Lampo pokazał odwagę w bardzo niebezpiecznej chwili. Uratował Adele. Nie oznacza to jednak, że każdy odważny człowiek powinien ryzykować własnym życiem.
W codziennym życiu odwaga może wyglądać zupełnie inaczej. Czasem odważnie jest powiedzieć dorosłemu, że ktoś potrzebuje pomocy. Czasem trzeba przyznać, że popełniło się błąd, albo stanąć w obronie kolegi, nie robiąc nikomu krzywdy.
Gdy widzisz coś niebezpiecznego na dworcu, nie wbiegaj na tory. Trzeba odejść w bezpieczne miejsce i zawiadomić dorosłych lub pracowników kolei. To również rozsądne i odważne zachowanie. Dziecko nie powinno próbować naśladować ostatniego czynu Lampo.
Możemy więc podziwiać bohatera, a jednocześnie pamiętać o bezpieczeństwie. Właśnie tak czyta się lekturę uważnie: rozumie się, co zrobiła postać, ale nie powtarza się niebezpiecznych działań w prawdziwym świecie.
Jak można zachować pamięć o przyjacielu?
W książce Lampo pozostaje ważny dla osób, które go znały. Dla zawiadowcy był wiernym towarzyszem, dla dzieci przyjacielem, a dla kolejarzy niezwykłym podróżnikiem. Gdy przypominamy sobie jego historię, nie mówimy wyłącznie o ostatniej scenie.
Można zapamiętać psa na wiele sposobów. Jedni przywołają jego radosne pojawienie się na stacji. Inni wspomną odwiedziny w Piombino. Ktoś inny pomyśli o tym, jak bardzo Lampo pragnął wrócić z Sycylii. Wszystkie te wspomnienia należą do jednej opowieści.
Jeżeli miałeś kiedyś zwierzę, możesz wiedzieć, jak ważna staje się codzienna opieka. Zwierzę przyzwyczaja się do ludzi, miejsc i wspólnych zajęć. Dbanie o nie oznacza karmienie, odpoczynek, opiekę weterynarza i bezpieczne spacery. Nie chodzi o to, żeby zwierzę robiło coś nadzwyczajnego.
Na koniec lekcji można napisać jedno ciepłe zdanie o Lampo. Na przykład: „Zapamiętam go jako psa, który lubił podróże i bardzo kochał swoich przyjaciół”. Taka wypowiedź pokazuje, że rozumiesz postać nie tylko przez jej ostatni czyn.
Czy wszystko wydarzyło się naprawdę?
Prawdziwy pies o imieniu Lampo rzeczywiście żył we Włoszech i podróżował pociągami. Stał się znany ludziom, którzy korzystali z kolei. Jego niezwykłe zachowanie zainspirowało Romana Pisarskiego do napisania książki.
Trzeba jednak odróżnić prawdziwą historię psa od opowieści stworzonej przez pisarza. Nie ma potwierdzenia, że prawdziwy Lampo uratował dziewczynkę o imieniu Adele. Ratunek opisany w zakończeniu należy do fabuły książki. W rzeczywistości pies także zginął w związku z wypadkiem na kolei, ale okoliczności były inne.
Dlaczego to ważne? Bo książka może opierać się na prawdziwych wydarzeniach, a jednocześnie zawierać sceny wymyślone przez autora. Gdy odpowiadasz na pytanie „Kogo uratował Lampo w lekturze?”, odpowiedź brzmi: „Adele”. Gdy ktoś pyta o dokładne wydarzenia z życia prawdziwego psa, nie należy podawać końcowej sceny powieści jako udowodnionego faktu.
Nie musisz zapamiętywać dat ani nazwisk prawdziwych kolejarzy, żeby dobrze zrozumieć opowiadanie. Zapamiętaj jedną prostą różnicę: pies podróżujący koleją żył naprawdę, a zakończenie z ratowaniem Adele to wydarzenie opisane przez pisarza.
Co wiemy z książki, a co możemy tylko wywnioskować?
Nie wszystkie zdania o bohaterach są tak samo pewne. Czasem autor wprost opowiada, co ktoś zrobił. Innym razem czytelnik zastanawia się, co postać mogła czuć. Warto rozróżniać te dwie sytuacje.
- Fakt z lektury: mała Adele znalazła się na torach.
- Fakt z lektury: Lampo odepchnął ją przed nadjeżdżającym pociągiem.
- Fakt z lektury: dziewczynka została uratowana, a pies zginął.
- Wniosek czytelnika: zawiadowca musiał przeżyć bardzo trudną chwilę, bo stracił psa, którego kochał.
- Wniosek czytelnika: finał może nas uczyć, że więź między człowiekiem a zwierzęciem jest bardzo ważna.
Wniosek nie jest niczym złym. Wręcz przeciwnie: pokazuje, że zastanawiasz się nad lekturą. Trzeba jednak umieć wyjaśnić, skąd wziął się w twojej głowie. Możesz powiedzieć: „Myślę, że zawiadowca bardzo cierpiał, ponieważ był przywiązany do Lampo”. To jasna odpowiedź oparta na historii.
Unikaj za to dodawania scen, których w książce nie ma, np. nowych rozmów bohaterów po wydarzeniu albo wymyślonych przygód psa. Takie pomysły nadają się do własnego opowiadania, ale nie do odpowiedzi na sprawdzianie.
Jak samodzielnie opowiedzieć o zakończeniu?
Najpierw powiedz, gdzie wydarzyła się końcowa scena. Następnie wyjaśnij, kto znalazł się w niebezpieczeństwie. Potem opowiedz, co zrobił Lampo. Na końcu powiedz, jaki był skutek tego czynu. Takie cztery kroki pomogą ci opowiedzieć wydarzenie po kolei.
Krótka odpowiedź: „Na stacji mała Adele znalazła się na torach przed pociągiem. Lampo odepchnął ją i uratował. Niestety sam zginął”. To wystarczy, jeżeli masz odpowiedzieć w dwóch lub trzech zdaniach.
Trochę dłuższa odpowiedź: „Po powrocie z Sycylii Lampo znów mieszkał na stacji Marittima. Pewnego dnia przyszła tam rodzina zawiadowcy. Mała Adele znalazła się na torach, a z daleka nadjeżdżał pociąg. Dorośli nie zdążyli do niej dobiec. Lampo odepchnął dziewczynkę w bezpieczne miejsce, lecz sam zginął. To zakończenie było smutne, ponieważ pies był bliskim przyjacielem zawiadowcy”.
Nie trzeba uczyć się żadnej z tych wypowiedzi na pamięć. Możesz opowiedzieć wydarzenie swoimi słowami. Najważniejsze, żeby zgadzały się osoby, kolejność zdarzeń i ich skutek.
Jeżeli w zadaniu padnie pytanie „Dlaczego uważasz Lampo za odważnego?”, połącz cechę z przykładem: „Lampo był odważny, ponieważ uratował Adele, gdy groziło jej niebezpieczeństwo”. Takie zdanie jest lepsze niż samo „Był bardzo odważny”, bo pokazuje, na czym opierasz swoją opinię.
Wyjaśniamy kilka słów
- Zawiadowca
- Pracownik, który kierował pracą stacji kolejowej.
- Lokomotywa
- Pojazd, który ciągnie lub prowadzi wagony pociągu.
- Odwaga
- Umiejętność zmierzenia się z trudną sytuacją; nie oznacza robienia rzeczy niebezpiecznych dla zabawy.
- Ocalić
- Uratować kogoś przed bardzo poważnym niebezpieczeństwem.
- Wzruszenie
- Silne uczucie, które pojawia się na przykład podczas czytania smutnej lub pięknej historii.
- Wniosek
- Myśl, do której dochodzisz po przeczytaniu o jakimś wydarzeniu.
- Fabuła
- Wydarzenia, o których opowiada książka.
- Upamiętnić
- Zrobić coś, co pomaga innym pamiętać o kimś lub o ważnym wydarzeniu.
Możesz użyć tych słów we własnych zdaniach. Na przykład: „Zakończenie lektury mnie wzruszyło” albo „Mój wniosek jest taki, że Lampo bardzo kochał swoich przyjaciół”.
Zadania o ostatnim wydarzeniu
Wykonaj zadania po przeczytaniu wyjaśnień. Najpierw spróbuj samodzielnie, a dopiero potem zajrzyj do odpowiedzi. Nie musisz pisać długich zdań.
Zadanie 1. Kto był w niebezpieczeństwie?
Wybierz właściwą osobę: Adele, Gina, Roberto czy zawiadowca?
Zadanie 2. Uporządkuj wydarzenia
Ułóż w odpowiedniej kolejności: A. Pies odpycha dziecko z torów. B. Adele znajduje się na torach. C. Zbliża się pociąg. D. Adele zostaje uratowana.
Zadanie 3. Odpowiedz jednym zdaniem
Dlaczego Lampo jest nazywany odważnym psem?
Zadanie 4. Uzupełnij zdanie
„Lampo uratował ______, ale sam ______”.
Zadanie 5. Prawda czy nieprawda?
Oceń zdania: (a) Lampo wrócił wcześniej z Sycylii. (b) Adele była dorosłą podróżną. (c) Zawiadowca kochał Lampo. (d) Lampo kupił bilet, by uratować Adele.
Zadanie 6. Dwa uczucia
Napisz jedno zdanie, w którym powiesz, dlaczego zakończenie może wywołać jednocześnie smutek i ulgę.
Zadanie 7. Fakt czy wniosek?
Które zdanie mówi o fakcie z książki: (a) „Myślę, że wszyscy długo wspominali Lampo”, czy (b) „Lampo odepchnął Adele z torów”?
Zadanie 8. Wybierz dobre zachowanie
Widzisz niebezpieczną sytuację na dworcu. Czy powinieneś (a) wejść na tory, (b) schować się za pociągiem, (c) natychmiast powiedzieć dorosłemu lub kolejarzowi, czy (d) zrobić zdjęcie?
Zadanie 9. Ułóż opis
Opowiedz finał w trzech zdaniach. W pierwszym napisz, co groziło Adele; w drugim, co zrobił Lampo; w trzecim, co się wydarzyło później.
Zadanie 10. Książka a rzeczywistość
Czy mamy pewność, że prawdziwy pies Lampo uratował dziewczynkę o imieniu Adele? Wyjaśnij krótko.
Zadanie 11. Wspomnienie
Wybierz jedno szczęśliwe wydarzenie z wcześniejszych przygód Lampo. Napisz, dlaczego chcesz je zapamiętać.
Zadanie 12. Cechy i przykłady
Dopasuj do każdej cechy jeden przykład: odwaga, przywiązanie, wytrwałość. Wykorzystaj ratunek Adele, powrót do znajomych i długą podróż z Sycylii.
Sprawdź swoje odpowiedzi
Odpowiedź 1
W niebezpieczeństwie była Adele, najmłodsza córka zawiadowcy.
Odpowiedź 2
Kolejność: B, C, A, D. Adele znalazła się na torach; zbliżał się pociąg; Lampo ją odepchnął; dziewczynka została uratowana.
Odpowiedź 3
Przykład: „Lampo był odważny, bo pospieszył na ratunek Adele, gdy groziło jej niebezpieczeństwo”.
Odpowiedź 4
„Lampo uratował Adele, ale sam zginął”.
Odpowiedź 5
(a) prawda, (b) nieprawda, (c) prawda, (d) nieprawda. Adele była małą dziewczynką, a pies nie kupował biletów.
Odpowiedź 6
Przykład: „Jest mi smutno, bo Lampo zginął, ale czuję ulgę, bo Adele przeżyła”. Twoje zdanie może brzmieć inaczej.
Odpowiedź 7
Faktem jest zdanie (b). Zdanie (a) to przypuszczenie czytelnika.
Odpowiedź 8
Wybierz (c): powiedz dorosłemu lub pracownikowi kolei. Samodzielne wchodzenie na tory jest niebezpieczne.
Odpowiedź 9
Przykład: „Adele znalazła się na torach przed nadjeżdżającym pociągiem. Lampo odsunął ją z torów. Dziewczynka została uratowana, ale pies zginął”.
Odpowiedź 10
Nie. Książka powstała dzięki historii prawdziwego psa podróżującego koleją, ale ratowanie Adele to scena z opowieści pisarza, a nie potwierdzony fakt z życia prawdziwego Lampo.
Odpowiedź 11
Możesz napisać o powrocie Lampo do Marittimy, o zabawach z dziećmi albo o troskliwej opiece po wypadku. Ważne, żeby wybrane wydarzenie pojawiało się w książce i żebyś potrafił wyjaśnić swój wybór.
Odpowiedź 12
Odwaga: uratowanie Adele. Przywiązanie: wracanie do przyjaciół na stacji. Wytrwałość: długa i trudna droga z Sycylii.
Pytania, które najczęściej pojawiają się po lekturze
Czy Lampo przeżył na końcu książki?
Nie. Zginął pod kołami pociągu, gdy ratował małą Adele.
Kogo uratował Lampo?
Uratował Adele, najmłodszą córkę zawiadowcy stacji.
Jak Lampo uratował dziewczynkę?
Podbiegł do niej i odepchnął ją z torów przed nadjeżdżającym pociągiem.
Dlaczego zawiadowca nie zdążył uratować córki?
Zauważył niebezpieczeństwo i ruszył na pomoc, lecz był zbyt daleko. Lampo dotarł do dziewczynki pierwszy.
Czy zakończenie jest szczęśliwe czy smutne?
Jest smutne dla Lampo, ponieważ pies ginie, i szczęśliwe dla Adele, ponieważ dziewczynka zostaje uratowana.
Czy pies naprawdę uratował Adele?
To wydarzenie opisane w książce. Prawdziwy pies Lampo istniał i podróżował koleją, ale nie ma potwierdzenia, że uratował dziewczynkę o tym imieniu.
Jaką cechę Lampo najlepiej pokazuje ostatnia scena?
Przede wszystkim odwagę oraz silne przywiązanie do rodziny zawiadowcy.
Co powiedzieć na sprawdzianie o zakończeniu?
Wystarczy zapamiętać: „Lampo uratował Adele, odpychając ją z torów, ale sam zginął pod nadjeżdżającym pociągiem”.
Przypomnij sobie także inne przygody Lampo
Jeśli chcesz wrócić do początku, zajrzyj do opracowania książki. Kolejność wszystkich przygód pokazuje plan wydarzeń, a trudniejsze momenty tłumaczy szczegółowe streszczenie.
Możesz dowiedzieć się więcej o Lampo, Adele i zawiadowcy. O ich przyjaźni opowiada osobna strona Przyjaźń, odwaga i troska o zwierzęta.
Na koniec powtórz ważne wiadomości z fiszkami lub sprawdź się w łatwym quizie. Gdy już dobrze poznasz historię, możesz spróbować również quizu średniego.